Trudna sytuacja może sprawić, że rodzic będzie rozdarty między wkroczeniem a wycofaniem się. Dobrym rozwiązaniem jest pozostanie emocjonalnie otwartym, pozwalając dziecku na zrobienie tego, co jest w stanie zrobić: najpierw uspokój się, posłuchaj, nazwij problem i wspólnie wypracuj kolejny krok. Jesteś bezpieczną bazą i trenerem, a nie osobą rozwiązującą każdy dyskomfort.
To podejście nie oznacza pozostawienia dziecka samego z problemem. Oznacza to zapewnienie dziecku odpowiedniego wsparcia, aby mogło uczestniczyć w procesie, jednocześnie biorąc na siebie odpowiedzialność, gdy w grę wchodzi bezpieczeństwo, zdrowie lub brak równowagi sił między dorosłymi. Dzieci różnią się wiekiem, temperamentem, kulturą, potrzebami rozwojowymi i okolicznościami, dlatego poniższe pomysły należy traktować jako punkt wyjścia, a nie diagnozę czy zbiór zasad.
Zanim udzielisz rady, spróbuj: „Czy chcesz, żebym cię posłuchał, pomógł ci rozważyć opcje, czy pomógł ci podjąć działanie?”. Małe dziecko może nie wiedzieć, jak odpowiedzieć, więc zaproponuj proste opcje: „Czy chciałbyś się przytulić, spędzić chwilę w ciszy, czy opowiedzieć mi, co się stało?”. Nastolatek może chcieć prywatności i późniejszego kontaktu, zamiast długiej rozmowy na żądanie.
Potrzeby dzieci mogą zmieniać się z chwili na chwilę. Niektóre pragną bliskości; inne lepiej się czują w przestrzeni i z jasną obietnicą powrotu. Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca słuchanie, poważne traktowanie słów dziecka i zapewnienie bezpiecznego, stabilnego środowiska w trudnych chwilach. Zapoznaj się z wytycznymi AAP dotyczącymi korzystania z opieki psychiatrycznej i wspierania dzieci w trudnych chwilach . Spróbuj tego: zapytaj raz, uszanuj odpowiedź, gdy będzie to bezpieczne i powiedz, kiedy wrócisz.
Gdy dziecko jest przytłoczone, wykład lub szybka lista rozwiązań mogą być trudne do przyswojenia. Mów spokojnie, ogranicz rozpraszacze i zadbaj o to, by otoczenie wydawało się bezpieczne. Znajoma rutyna, przekąska, ciche miejsce lub krótki spacer mogą pomóc, w zależności od dziecka i sytuacji. Nie oznacza to, że strategia uspokajająca usunie przyczynę; może ona stworzyć wystarczająco dużo przestrzeni do rozmowy.
Na przykład, jeśli dziecko wraca do domu po konflikcie w szkole, najpierw upewnij się, że jest bezpieczne i daj mu czas na ochłonięcie. Później zapytaj, co się stało i co chciałoby zrobić dalej. AAP opisuje sekwencję regulacji, łączenia, a następnie rozumowania i radzi rodzicom, aby nie zakładali, że muszą od razu przechodzić do rozwiązania problemu. Zapoznaj się z poradnikiem AAP „Creating Calm” (Tworzenie spokoju) . Spróbuj tego: wstrzymaj rozwiązywanie problemu, jeśli któreś z was jest zbyt zdenerwowane, by słuchać, i ustalcie termin powrotu do niego.
Zadaj pytania otwarte, takie jak „Co było najtrudniejsze?” lub „Co wolałbyś, żebym zrozumiał?”. Następnie odnieś się do sedna: „Poczułeś się pominięty, gdy plany się zmieniły”. Refleksja nie oznacza, że potwierdziłeś każdy szczegół lub zgodziłeś się z każdą interpretacją. Pokazuje dziecku, co próbujesz zrozumieć, zanim zdecydujesz, co zrobić.
Regularne, bezstresowe rozmowy mogą ułatwić dzieciom i nastolatkom dzielenie się swoimi obawami. Wytyczne CDC zalecają aktywne słuchanie, cierpliwość i włączanie rozmów do codziennego życia. Zapoznaj się ze wskazówkami CDC dotyczącymi rozmów dla rodziców i opiekunów . Spróbuj tego: zarezerwuj kilka minut podczas spaceru, jazdy samochodem lub rutynowej czynności; unikaj przesłuchiwania lub żądania natychmiastowego ujawnienia informacji.
Gdy dziecko poczuje się wysłuchane, wspólnie zdefiniujcie problem w konkretnych kategoriach. „Jestem kiepski w szkole” to szerokie pojęcie; „Mam projekt z nauk ścisłych do oddania w piątek i nie wiem, jak się za to zabrać” daje punkt wyjścia. Zapytaj, co już próbowało, co może kontrolować i jaka pomoc ułatwiłaby mu kolejny krok.
Poproś dziecko o zaproponowanie możliwych działań, zanim dodasz własne. W przypadku zadania domowego, opcje mogą obejmować podzielenie go na mniejsze zadania, zadanie nauczycielowi jednego pytania lub ustalenie godziny rozpoczęcia. Pomóż dziecku porównać prawdopodobne konsekwencje i wybrać jedno możliwe do wykonania działanie. Jeśli pierwsza próba się nie powiedzie, przeanalizuj, co się stało, bez obwiniania i zmodyfikuj plan. Spróbuj tego: zakończ rozmowę, wskazując jeden krok, który wykona dziecko, i udzielając mu jednego konkretnego wsparcia, na przykład siedząc obok przez dziesięć minut lub pomagając mu w sformułowaniu pytania.
Niezależność to nie to samo, co robienie wszystkiego samemu. Młodsze dzieci potrzebują prostszych wyborów, przypomnień i bardziej praktycznej pomocy; starsze dzieci zazwyczaj potrafią przejąć większą odpowiedzialność, jednocześnie wciąż potrzebując rozsądnych granic i wskazówek dorosłych. Materiały dla rodziców CDC traktują rosnącą niezależność jako część okresu dojrzewania i kładą nacisk na podtrzymywanie więzi. Zapoznaj się z wytycznymi CDC dotyczącymi wspierania niezależności nastolatków . Spróbuj tego: dostosuj swoją pomoc do wieku i umiejętności dziecka, a następnie stopniowo przekazuj mu decyzje, które jest w stanie bezpiecznie podjąć.
Tymczasowe zmiany nastroju, frustracji, pewności siebie, snu lub chęci do rozmowy mogą wystąpić podczas stresujących zmian, konfliktów, strat lub rosnącej odpowiedzialności. Same w sobie nie świadczą one o problemie ze zdrowiem psychicznym. Jednocześnie stwierdzenie „to prawdopodobnie tylko faza” nie jest powodem do bagatelizowania cierpienia dziecka. To, co jest typowe, różni się w zależności od dziecka, wieku, otoczenia i innych czynników, a rodzic nie może określić przyczyny na podstawie jednego zachowania.
Zamiast tego zwróć uwagę na wzorce: kiedy nastąpiła zmiana, co ją poprawia lub pogarsza, a także czy wpływa na szkołę, codzienne czynności w domu, przyjaźnie, sen lub aktywności, które dziecko wcześniej lubiło. NIMH zaleca rozważenie profesjonalnej pomocy, gdy trudności emocjonalne lub behawioralne utrzymują się tygodniami lub dłużej, powodują stres lub zakłócają funkcjonowanie. Przeczytaj przegląd NIMH dotyczący zdrowia psychicznego dzieci i dowiedz się, kiedy szukać pomocy . Spróbuj tego: pisz krótkie, rzeczowe notatki i zapytaj nauczyciela lub pediatrę dziecka, czy zauważyli zmiany w innych sytuacjach.
Jeśli problemy utrzymują się, nasilają lub zakłócają codzienne życie, należy zwrócić się o poradę do pediatry, lekarza podstawowej opieki zdrowotnej lub wykwalifikowanego specjalisty zdrowia psychicznego dziecka. Przykładami, które wymagają uwagi, są: znaczny spadek wyników w nauce, silne lęki uniemożliwiające codzienne czynności, znaczne zmiany w jakości snu lub odżywiania, wycofanie się z kontaktów z przyjaciółmi lub rodziną, częste, niewyjaśnione dolegliwości fizyczne lub utrata zainteresowania aktywnościami. Objawy te mogą mieć wiele wyjaśnień; stanowią one powody do skierowania na badanie, a nie dowód diagnozy.
Podejmij natychmiastowe działania, jeśli Twoje dziecko może zrobić krzywdę sobie lub komuś innemu, jest krzywdzone lub nie ma możliwości zapewnienia mu bezpieczeństwa. Zostań z nim, usuń bezpośrednie zagrożenia, jeśli możesz to zrobić bezpiecznie, i skontaktuj się z lokalnymi służbami ratunkowymi lub służbami kryzysowymi. W Stanach Zjednoczonych zadzwoń pod numer 988 lub wyślij SMS-a w celu uzyskania wsparcia w przypadku samobójstwa lub kryzysu związanego ze zdrowiem psychicznym; zadzwoń pod numer 911 w nagłych wypadkach zagrażających życiu. Poza Stanami Zjednoczonymi skorzystaj z lokalnej linii kryzysowej lub numeru alarmowego. NIMH szczególnie zaleca natychmiastową pomoc w przypadku niebezpiecznych zachowań lub rozmowy o zrobieniu krzywdy sobie lub innym. Zapoznaj się z poradami NIMH dotyczącymi szukania pomocy i postępowania w nagłych wypadkach .
Jeśli problemem jest znęcanie się, przemoc, dyskryminacja lub zachowanie innej osoby dorosłej, nie obarczaj dziecka odpowiedzialnością za poradzenie sobie z tym. Słuchaj, dokumentuj, co dziecko zgłasza, własnymi słowami, i zaangażuj odpowiednich dorosłych lub specjalistów ds. opieki. Spróbuj tego: powiedz dziecku wprost, jakie kroki podejmiesz, aby zapewnić mu bezpieczeństwo, i wyjaśnij, co możesz, a czego nie możesz zachować dla siebie, gdy zagrożone jest jego bezpieczeństwo.
Postęp może wyglądać mniej jak natychmiastowe rozwiązanie, a bardziej jak nazwanie uczucia przez dziecko, prośba o pomoc wcześniej, podjęcie próby wykonania jednego kroku lub otrząśnięcie się po niepowodzeniu. Zauważaj wysiłek i strategię, zamiast chwalić tylko idealny wynik: „Byłeś zdenerwowany, a mimo to zadałeś nauczycielowi pytanie”. Jeśli plan się nie powiedzie, potraktuj to jako informację, a nie dowód na to, że dziecko sobie nie radzi.
Rodzice również potrzebują wsparcia. Spokojny, dostępny dorosły jest pomocny, ale żaden rodzic nie jest w stanie zapobiec każdemu bolesnemu doświadczeniu ani rozwiązać każdego problemu. Jeśli Twój własny stres utrudnia Ci zachowanie cierpliwości, skontaktuj się z inną zaufaną osobą dorosłą, lekarzem lub skorzystaj z usług wsparcia dla rodziców. Spróbuj tego: sprawdź po kolejnej próbie, zapytaj, co pomogło i wspólnie zdecydujcie, czy dziecko potrzebuje kolejnego kroku praktycznego, pomocy praktycznej, czy wsparcia profesjonalnego.
Dowiedz się, jak słuchać, pomagać w rozwiązywaniu problemów i wspierać dziecko w trudnych chwilach, a jednocześnie rozpoznawać, kiedy uporczywy niepokój lub obawy dotyczące bezpieczeństwa wymagają pomocy.
Przewracanie oczami u dzieci jest jednym z problemów, o które martwi się wielu rodziców. Może dlatego, że rodzice nie wiedzą, co to jest
